Ik had ooit ’n leraar die’t saai dat stront lekker rook. Ja, docht ik, aigenlik het gier ’n lekker aroma. ’t Wort ôns ânsmeerd dat stront fiis is. D’r binne soafeul dingen fiis, maar stront staat bovenan op ’t lissy.
De BoerBurgerBeweging het ’t foornander kregen dat de rook fan gier nou Frys erfgoed is. Je souwen sêge, d’r binne belangriker dingen te regelen. Maar polityk is polityk: alle onderwerpen wege like swaar. De rook fan skapestront en de Lelylyn bringe de beskúl in evenwicht.
Ik fraag mij wel ôf at de ‘mestgeur’ hier niet met ‘nestgeur’ ferwisseld wort. Maar foor de rest fyn ik ’t ’n goed idee. ’t Geluud fan trekkers, kerkklokken, kariljons en de rook fan maaid grâs roepe allegaar herinnerings op. Se bringe je dingen fan froeger in ’t sin: ’n met, ’n tochy op ’e fyts na skoal, overdâgs werke op ’t lând, offens froeg út ’n kafee rôle, ensoameer.
’t Is foor mij fooral allegaar persoanlik erfgoed. En ik docht ok, werom sit de rook fan de CCF d’r niet bij? Of ’t aroma fan Rendac in Burgum?
In de Luwter Krant worden goenent froegen wat se fan ’t beslút fan de Provinsjale Staten fonnen. De mînsen waren wakker posityf over de rook fan ’t boerehiem. Dat wil ik wel love, want men kin met recht prate fan ‘erfgoed’.
Hein Jaap Hilarides
